Je hoeft alleen maar jezelf te zijn…

Je hoeft alleen maar jezelf te zijn

Precies op de afgesproken tijd stond Sacha op de stoep. Stevige kaplaarzen aan en een beetje verscholen achter mama’s rug.

Sacha vindt het moeilijk om te vertellen wat ze wil, probeert altijd dat te doen wat ze denkt dat van haar verwacht wordt, laat op school vaak over zich heen lopen en vindt het heel erg als ze fouten maakt, is het verhaal waarmee haar moeder bij mij kwam.

Dag Sacha, fijn dat je er bent! Zullen we mama koffie brengen en gaan wij dan bij de paarden kijken?

Ik zie een knik; naar de paarden wil Sacha wel, ze is gek op dieren.  

Als we bij de wei aankomen komen de paarden al naar het hek. Zal ik ze allemaal aan je voorstellen?

Ik noem alle paarden bij naam en vertel wat over hun karakter. Als ik bij het verhaal van Janneke aankom, de kleine zwarte shet die heel bescheiden is, heel lief en voorzichtig en graag haar best voor je doet, steekt Sacha haar hand naar Janneke uit. Zij lijkt op mij, zegt ze zachtjes. Janneke steekt haar neus uit en haar ogen staan zacht. Ik besluit haar mee te nemen voor een sessie met Sacha.

In de paddock laat ik Janneke los, ze loopt snuffelend rond en ik vraag Sacha eens kennis met haar te gaan maken. Aarzelend loopt Sacha naar Janneke toe en steekt haar hand uit. Janneke komt bij Sacha staan en duwt met haar hoofd tegen Sacha aan. Aarzelend begint Sacha haar te aaien en het ijs is gebroken. Met Janneke aan een touwtje loopt ze een rondje door de paddock. Janneke volgt haar rustig en het touw komt niet strak te staan.

Als ik vervolgens zeg dat Sacha met de aanwezige materialen een parcours neer mag leggen waar ze dan daarna met Janneke doorheen mag proberen te lopen zie ik de twijfel in haar ogen. Wat moet er precies gebeuren? Wanneer is het goed, wat is de bedoeling? Wanneer ik zeg dat het haar eigen parcours is en dat het dus altijd goed is, weet ze nog steeds niet goed te beginnen.

De huidige maatschappij vraagt veel van kinderen

In de huidige maatschappij worden kinderen non-stop ‘getoetst’. In de kleuterklas moeten kinderen vaak al een cito-toets maken om het niveau van het kind te bepalen. Wij leren kinderen dus dat je constant moet voldoen aan een bepaalde standaard en moet presteren. Bij paardencoaching is er geen goed of fout. Je hoeft alleen maar jezelf te zijn. Alleen maar jezelf… Dat valt vaak nog niet mee, ook niet voor volwassenen. Voor kinderen is dit in het begin soms heel spannend. Want wat doe je als er eigenlijk helemaal niets van je verwacht wordt?! Dit voelt even heel gek! Maar al snel voelt het bevrijdend en veilig en kan een kind in een uur tijd groeien en ontwikkelen. De mooiste connecties ontstaan tussen paard en kind, waarna er soms magische momenten plaats vinden. Tijdens een sessie krijgen emoties de ruimte om er te zijn en gevoeld te worden.

En met die emoties gaan we aan het werk. Hoe kun je grenzen aangeven? Hoe maak je contact? Hoe voel je je sterker? Sta je letterlijk en figuurlijk steviger?

Sacha heeft het begrepen en gaat aan het werk. Ze begeleidt daarna Janneke rustig door het parcours, pakt het touw iets steviger bij een krappe bocht en laat het vieren wanneer het kan. Ik zie haar groeien nu Janneke zo op haar vertrouwt. Sacha komt er wel.

Een eigen plekje

Kinderen zijn op zoek naar hun plekje binnen deze wereld. Wie ben ik? Waar hoor ik bij? Wat past bij mij, wat vind ik leuk? Ze lopen vaak aan tegen het oordeel van de buitenwereld. Ben ik wel goed  genoeg?

Een paard ziet alleen het hier en nu. Die ziet alleen hoe jij je vandaag voelt en hoe het vandaag met je gaat. Het oordeelt niet en heeft geen idee wat het kind volgens de “standaarden” zou moeten kunnen. Gewoon, wie jij bent, want dan ben je goed genoeg. Dat is het allerbelangrijkste dat je als kind zou moeten leren.

Ook benieuwd wat coaching met inzet van paarden voor jouw kind zou kunnen betekenen ? Kinderen zijn op zoek naar hun plekje binnen deze wereld. Wie ben ik? Waar hoor ik bij? Wat past bij mij, wat vind ik leuk? Ze lopen vaak aan tegen het oordeel van de buitenwereld. Ben ik wel goed  genoeg?

Een paard ziet alleen het hier en nu. Die ziet alleen hoe jij je vandaag voelt en hoe het vandaag met je gaat. Het oordeelt niet en heeft geen idee wat het kind volgens de “standaarden” zou moeten kunnen. Gewoon, wie jij bent, want dan ben je goed genoeg. Dat is het allerbelangrijkste dat je als kind zou moeten leren 

Ook benieuwd wat paardencoaching voor jouw kind zou kunnen betekenen? Vraag naar de diverse mogelijkheden; zowel individueel als in een kleine groep is mogelijk.

Waarom grenzen kennen en aangeven belangrijk is

Grenzen

Ze voelde zich onrustig, kon nergens écht rust vinden. Wilde zo graag gewoon genieten en ontspannen zijn…. zat gewoon niet lekker in haar vel. Zowel thuis als op het werk had ze het gevoel dat niemand rekening met haar hield; steeds als zij een planning voor de dag had gemaakt of bedacht even op de bank te kruipen met een boek, kwam er wel weer iemand tussen met iets wat écht nú moest gebeuren.

Dit vertelde Marjon toen ik vroeg waarom ze zich had aangemeld voor coaching met paarden

Start van de paardencoaching

Op het moment dat ze de paddock in stapte, kwam het paard direct naar haar toe. Het dier begon met haar hoofd tegen Marjon te schuren, zo stevig dat ze wankelde en een stap naar achter deed. Het paard stapte meteen dichterbij en duwde haar hoofd opnieuw tegen Marjon aan. Die begon haar te aaien, waarop het paard naar voren stapte en Marjon deed snel een stap achteruit.

“Wat gebeurd er?” vroeg ik. “Ze komt zo dichtbij dat ze bijna op mijn tenen staat! Ik denk dat ze graag dichtbij mij wil zijn.“ Op het moment dat Marjon dat uitspreekt draait het paard zich half om en duwt nu met haar schouder tegen Marjon. Opnieuw wankelt Marjon. Op het moment dat ik vraag of ze dit fijn vindt, dat het paard bepaalt waar ze staat en welke ruimte ze krijgt, is het ineens heel stil. Marjon kijkt naar de grond en haar schouders schokken. “Dit is precies wat er iedere dag weer met mij gebeurd, anderen bepalen mijn ruimte en wat ik die dag moet gaan doen.”

Wanneer ik rustig vraag of zij haar grenzen voldoende aangeeft zodat anderen de kans krijgen die te respecteren, blijft het opnieuw even stil. “Nee, ik denk het niet” is vervolgens haar antwoord. “Ik wil graag voor anderen zorgen, er zijn als iemand iets nodig heeft, iets voor iemand kunnen betekenen.” 

En zo zijn er heel veel Marjons. Zij staan graag klaar voor anderen, voelen zich fijn als ze iemand kunnen helpen, maar vergeten daarbij hun eigen grenzen aan te geven… Dat wat zij nou nodig hebben om zich goed te voelen. Maar vaak wordt vergeten dat het geen onwil van de ander is wanneer ze jouw grenzen niet respecteren. Geef je ze wel duidelijk aan?

Grensbesef geeft niet alleen veiligheid voor jezelf, maar óók voor de ander. 

Alleen op de grens kan werkelijk contact ontstaan tussen jou en de ander. Jezelf laten zien op de grens wil zeggen dat je kenbaar maakt wat je wilt, wat je niet wilt, waar je behoeftes liggen en welke angsten je hierin tegenkomt.

Alleen op de grens laat je je maskers helemaal zakken. Dat kan best eng zijn, maar geeft tegelijkertijd een gevoel van zelfrespect. En vrijwel altijd zal de ander ook respect gaan voelen voor wie jij bent.

Marjon heeft in deze sessie geleerd dat grenzen aangeven niet hoeft te betekenen dat je een ander afwijst. Nadat zij het paard een paar keer door middel van haar lichaamshouding liet merken waar haar grens lag, was er ruimte voor respectvol, maar vooral ook warm contact.

Hoe voelt het voor jou? Kun jij je grenzen aangeven of wil je dat beter leren?

 

Coaching met inzet van paarden kan snel tot inzicht leiden. Neem contact op voor een afspraak.